Łysienie plackowate jest chorobą skóry, która dotyczy około 2% pacjentów zgłaszających się do dermatologa, może doprowadzać do zaburzeń spowodowanych brakiem akceptacji swojego wyglądu. Łysienie to charakteryzuje się przede wszystkim występowaniem przejściowych lub trwałych ognisk wyłysienia w kształcie owalnym lub okrągłym, na początku w małych skupiskach, ale po czasie zwiększa swój zasięg.

Choroba może pojawić się w każdym wieku i najczęściej występuje na skórze głowy, ramionach i brwiach, chociaż w skrajnych wypadkach występuje na całym ciele gdzie znajdują się włosy. Postęp choroby włosów może doprowadzić do całkowitego wyłysienia na głowie, brwiach, rzęsach.

Na samym początku trwania łysienia plackowatego można zauważyć miejsca, w których włosy zaczynają się przerzedzać - w tym miejscu potem powstanie łysina. Po jakimś czasie włosy wypadają w znacznie większych ilościach.

Leczenie zazwyczaj jest długie i mało skuteczne. Podczas leczenia stosuje się miejscowo minoksydil, który działa stymulująco na mieszki włosowe. Często również stosuje się terapię kortykosterydową, czyli terapię hormonami kory nadnerczy, które regulują przemiany białek, węglowodanów i tłuszczów. Wyniki leczenia tymi metodami są zwykle mało skuteczne, a po zaprzestaniu zwykle problem wypadających włosów powraca. Pożądane efekty może przynieść stosowanie leczenia metodą fotodynamiczną UVA oraz metodą PUVA. Obecnie najskuteczniejszą metodą jest leczenie przy pomocy DCP.